E-marketing w praktyce

Netykieta jest swoistą etykietą obowiązującą w sieci, dzięki której korzystanie z Internetu jest sprawniejsze. Internetowa etykieta nie jest aktem prawnym, za którego nieprzestrzeganie jest się srogo karanym.

Typowymi zasadami są:

• Zakaz wysyłanie niechcianych linków, zakaz spamowania,
• Zakaz przesyłanie tzw. „łańcuszków”,
• Nakaz stosowania się do reguł pisania obowiązujących w danej grupie,
• Zakaz pisania ciągle drukowanymi literami,
• Zakaz komunikowania się w kilku językach – na forach międzynarodowych zazwyczaj językiem obowiązującym jest język angielski.

Mimo, że skutków prawnych za nie przestrzeganie zasad nie można wyciągnąć, to jednak zawsze administrator fora może zablokować niegrzecznego użytkownika.

Spam to elektroniczne wiadomości wysyłane do osób, które wcale ich nie oczekuje. Są to wiadomości reklamowe często wysyłane masowo, o dużym przesyceniu informacji komercyjnej (służącej reklamie jakiegoś dobra bądź usługi). Spam, zwany przez wielu użytkowników „ogłoszeniem głupola”, początki swoje ma w roku 1978, gdy to Einar Stefferuda korzystając z baz danych Arpanetu, wysłał do wszystkich zaproszenie na swoje urodziny. Natomiast pierwsza reklama wysłana na zasadach spamu miała miejsce w roku 1994, gdy kancelaria adwokacka Green Card Lawyers wysłała do wszystkim swoją reklamę, w której zachęcała do korzystania ze swoich usług z zakresu pomocy przy wypełnianiu formularzy dla imigrantów. Agresywni użytkownicy nie zostali dłużni i już po kilku dniach zasypali skrzynkę mailową kancelarii zażaleniami na temat ich czynu.

Aktem prawnym w Polsce, który reguluje problem spamu jest ustawa z dnia 18 lipca 2002 roku o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Zgodnie z tą ustawą „informacja handlowa to każda informacja przeznaczona bezpośrednio lub pośrednio do promowania towarów, usług lub wizerunku przedsiębiorcy lub osoby wykonującej zawód, której prawo do wykonywania zawodu jest uzależnione od spełnienia wymagań określonych w odrębnych ustawach, z wyłączeniem informacji umożliwiającej porozumiewanie się za pomocą środków komunikacji elektronicznej z określoną osobą oraz informacji o towarach i usługach niesłużącej osiągnięciu efektu handlowego pożądanego przez podmiot, który zleca jej rozpowszechnianie, w szczególności bez wynagrodzenia lub innych korzyści od producentów, sprzedawców i świadczących usługi.” W art. 9 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną opisane są szczegółowe wymagania dotyczące informacji handlowej znajdującej się w Internecie: wyraźnie wskazana osoba zlecająca rozpowszechnianie informacji oraz jej adres elektroniczny, jak również wyraźny opis jej działalności.